Militairen op spirituele zoektocht

Ik heb in mijn netwerk vrij veel (oud-) militairen die net als ik op spirituele zoektocht zijn (geweest). Een aantal van hen is nog steeds in actieve dienst. Elf jaar geleden begon ik aan mijn eigen spirituele zoektocht. Ik schreef er mijn eerste boek ‘De Doorbraak’ over. Zo bezocht ik healers, mediums, astrologen en reïncarnatietherapeuten, deed ik mee aan psychedelische reizen, voltooide ik diverse spirituele opleidingen en verdiepte ik me in energiewerk. Ik creëerde uiteindelijk vanuit alle opgedane inzichten een eigen diepgaande coachmethodiek om mensen te helpen weer in contact met hun hart te komen. Want dat was het resultaat van mijn eigen spirituele zoektocht; ik leerde meer vanuit mijn hart te leven.

Met mijn methodiek heb ik de afgelopen jaren vele militairen en andere geüniformeerden geholpen. In die sessies vertelden ze over hun eigen spirituele ervaringen en wat ze op hun zoektocht al aan vergelijkbare spirituele hulplijnen hadden gebruikt. De meest bijzondere verhalen kwamen zo naar boven. Vaak spraken ze daar in hun werkomgeving absoluut niet over. Die spirituele zoektocht deden ze niet per se om de heftige ervaringen tijdens hun militaire uitzendingen te verwerken, maar vooral om zichzelf terug te vinden. Ze wilden zichzelf op een dieper niveau leren kennen. Voorbij het uniform en voorbij zoals het hen al die jaren (aan)geleerd was. Ze wilden hun eigen essentie beter begrijpen en dáár naar leven.

Tegenstrijdig

Er lijkt een enorme tegenstrijdigheid te zitten in militairen die zich spiritueel willen verdiepen. Immers, de militair is fysiek en mentaal toch heel diep gegaan en die heeft zichzelf toch leren kennen op niveaus waar velen nooit achter zullen komen? De militair is zwaar geselecteerd, beproefd en getraind geweest. Die heeft honger, dorst, slaaptekort, fysieke uitputting, hoge stress, hitte en kou doorstaan. Die kent zichzelf toch wel? Daarnaast heeft de militair trouw gezworen aan de koning en zet hij of zij zich in om de belangen van Nederland te verdedigen. Is dat niet het hoogste goed? Waarom zou je nog verder moeten zoeken?

"Can you remember who you were, before the world told you who you should be?" (Charles Bukowski)

De mens is meer dan het fysieke en mentale deel alleen. Ieder mens heeft gevoelens en emoties, eigen behoeftes, vragen, grenzen en een eigen mening. Kortom, ieder mens heeft een unieke binnenwereld. Het is ons emotionele deel. In een wereld die uniform is, krijgt die unieke binnenwereld niet altijd de ruimte en kan de eigenheid van het individu jarenlang onderdrukt worden. Hoe groot de fysieke en mentale druk ook is, velen houden hun binnenwereld tóch verborgen. Ze voelen zich niet vrij! Dat komt omdat ze vaak noodgedwongen en onbewust zich al in hun kindertijd aangepast hebben en het ‘normaal’ is geworden om gewenst gedrag te vertonen, loyaal aan anderen te zijn en te ondergaan wat ze zelf niet fijn vinden. In die geüniformeerde wereld vonden zij op een onbewust niveau herkenning. Ze herkenden vanuit hun thuissituatie waar aanpassen de norm was de dynamieken bij defensie. Ogenschijnlijk hebben ze daar vervolgens als militair jarenlang goed in gefunctioneerd. Vaak is dan een stevige levenscrisis later in het leven of het moment van afzwaaien de aanleiding om eens goed in de spiegel te kijken en op spirituele zoektocht te gaan. Die zoektocht gaat dan dus verder dan het terugvinden van wie je was voordat je het uniform ging dragen. Het gaat over het terugvinden van jezelf in de periode van vóór de kinderjaren waarin je jezelf al moest aanpassen.

https://youtu.be/S_4g7S2JND4

Dr. Gabor Maté over de relatie tussen PTSS en jeugdtrauma

Andere relatie met geweld

Er is nog een tweede tegenstrijdigheid. Een spirituele zoektocht houdt in dat je de beweging terug maakt van hoofd naar hart. Van denken naar voelen, van aanpassen naar authentiek zijn en van loyaal zijn aan anderen naar het loyaal zijn aan jezelf. Hoe meer vanuit het hart geleefd wordt, hoe liefdevoller iemand voor zichzelf en zijn omgeving wordt. Geslotenheid maakt plaats voor openheid, pantsers en maskers vallen af en langzaamaan wordt de balans tussen de mannelijke en vrouwelijke energie hersteld. De militair die meer in contact staat met zijn hart krijgt dan ook een andere relatie met geweld. Geweld wordt het allerlaatste redmiddel om te beschermen wat hem dierbaar is. Het is geen middel meer om te vernietigen en te domineren. Wellicht ontstaat er zelfs een afschuw van geweld, omdat in veel gevallen geweld zóver afstaat van liefde. Hiermee laat de militair die vanuit zijn hart leeft zich niet zomaar gebruiken voor politieke agenda’s die dubieus en onzuiver zijn. De opdrachten moeten zuiver zijn en in lijn liggen met waar de militair voor gekozen heeft: het beschermen van de vrede, veiligheid en vrijheid van hemzelf en anderen. Ik sprak er eerder over in ParaVisie-magazine.

Iets dat groter is dan onszelf

Naast een unieke binnenwereld is het mijn ervaring dat ieder mens van nature ook een connectie heeft met iets dat groter is dan onszelf. Noem het de bron, liefde, het universum, god… We komen er mijns inziens allemaal uit voort en zijn ermee verbonden. Het is de drijvende kracht in ons leven die ons begeleidt, uitnodigt en helpt ons eigen unieke levenspad te bewandelen. Het is ons spirituele deel. Het is dat deel van ons dat niet uitsluitend te vinden is in een kerk, moskee of andere religieuze instelling. Het is een deel dat altijd in onszelf aanwezig is. Of je nou wel of niet religieus bent. Het verbindt op een diepe laag álle mensen met elkaar en gaat dus voorbij aan onze landsgrenzen, geloofsovertuiging, geslacht, huidskleur en seksuele voorkeur. In een uniforme wereld waar vooral de nadruk ligt op het fysieke en mentale deel van de mens, wordt dit spirituele deel vaak structureel genegeerd.

Militairen die zich spiritueel gaan verdiepen, komen uiteindelijk uit bij zichzelf en zo dus ook bij het deel dat ons allen verbindt. Ze herinneren zich hun verbinding met de bron en worden zo wakker voor de polarisatie die in henzelf heeft plaatsgevonden. Langzaamaan komt het besef dat de strijd tegen een ander, een strijd tegen zichzelf is. Ook komt het indringende besef dat oorlog nóóit de oplossing voor vrede is en dat er pas werkelijk vrede ontstaat als we vrede in onszelf vinden. De enige weg uit de spiraal van polarisatie, oorlog en geweld is de weg naar binnen.

Should I stay or should I go?

Voor de militairen die nog in actieve dienst zijn en dit besef krijgen, dient uiteindelijk hoe dan ook de vraag aan of defensie dan nog wel de organisatie is die bij hen past. Kan je als militair wel trouw zijn aan jezelf en vanuit het hart leven? Is er genoeg ruimte binnen de organisatie om je unieke binnenwereld te laten zien? Ligt hetgeen wat van jou als militair verwacht wordt wel in lijn met wat je er zelf bij voelt en ervaart? Voor de actieve militairen in mijn netwerk geldt dat ze hierbij énorme moeite ervaren. Velen kiezen er dan ook voor om na hun spirituele zoektocht defensie te verlaten. Wat sommigen toch bij defensie houdt, is de innerlijke roep om van binnenuit bij te dragen aan een noodzakelijke verandering. Ze willen bijdragen aan de verandering dat intern-defensie militairen ook vrij kunnen zijn. Zo binnen zo buiten. Defensie staat voor vrede, vrijheid en veiligheid in de wereld en dat geldt dan natuurlijk ook voor de eigen mensen. Degenen die na hun spirituele zoektocht besluiten te blijven, zijn de moedige pioniers die, ondanks alle tegenkrachten, in het uniform tóch dichtbij zichzelf blijven en zelf de verandering zijn, die ze graag willen zien. Ik heb daar veel respect voor.

https://video.wixstatic.com/video/fc6446_19cc31e558de43dda50312e7dfea39e0/1080p/mp4/file.mp4

Kan een zelfbewuste militair nog wel militair zijn? In gesprek met Niels Lunsing.

It takes one to know one

Ik koos een ander pad. Voor mij geldt dat ik na mijn spirituele zoektocht zónder uniform probeer bij te dragen aan die verandering. Als zelfstandig coach heb ik de unieke positie dat ik mensen op mijn eigen manier mag helpen én daardoor diepe inzichten krijg in met welke levensvragen militairen worstelen en waarom ze in de mentale problemen zijn gekomen. Zonder het uniform heb ik gevoelsmatig meer de ruimte en de vrijheid om deze soms ongemakkelijke en diepgaande inzichten te delen en te doen wat nodig is. Ik wil me niet meer inhouden. Overigens alleen maar vanuit positieve intenties en goede bedoelingen. De indringende levensverhalen van militairen in mijn coachpraktijk zijn de drijvende kracht achter hetgeen ik doe. Zij zijn het die mij de inzichten aanreiken waar het bij defensie anders kan en moet.

Ik ben daar niet de enige in. Er zijn er vele oud-militairen die de inzichten van hun eigen spirituele zoektocht doorgeven aan anderen. Met een aantal van hen werk ik samen. Zo organiseert oud-marinier Marcel Dekker truffelceremonies, geeft voormalig militair en politieagente Joke Stroobach o.a. trauma-release therapie, is oud-militair Janneke Tiemissen nu healer, werkt oud-militair Patrick Scholten als medium, geeft voormalig Marineofficier Sonja van de Reep nu Multidimensionale Hypnotherapie en Regressie, heeft voormalig defensiemedewerker Esther Scharloo het Huis van Zelfliefde opgericht en voormalig officier Jerien Koopman een retraitecentrum voor bewustzijn. Een aantal van hen is aangesloten hij het platform Afhangen. Zo helpen zij op hun eigen manier anderen, waaronder vele (oud-) militairen, bij hun spirituele zoektocht.

Een beweging

De beweging van bewustwording die we in de gehele maatschappij zien, is een beweging die ook duidelijk zichtbaar is bij oud-militairen. Hij is er ondergronds ook binnen het Ministerie van Defensie. Hoewel er door de meesten nog veel moeite gevoeld wordt om intern defensie openlijk over bewustwording en spiritualiteit te spreken, gebeurt dit mondjesmaat steeds meer. Er zijn steeds meer militairen die, vaak na een eigen levenscrisis en daarop volgende spirituele zoektocht, de moed hebben om zich te laten horen over dat het anders moet. Ik juich dat erg toe. Defensie heeft echter de opdracht zich gereed te stellen voor groot militair optreden, heeft de focus op uitbreiding en versterking en lijkt alles wat tegenstrijdig is aan deze opdracht weg te houden. Er is al een enorme moeite om genoeg jongens en meisjes te werven voor de opgelegde uitbreiding, dus kom niet aan met het belang van (zelf-) bewustzijn. Dat leidt alleen maar af en leidt nergens toe?

Er zit een risico in dat defensie, net zoals de militairen die ik gecoacht heb, een eigen grote crisis nodig heeft om uiteindelijk goed in de spiegel te kijken, op spirituele zoektocht te gaan en zichzelf cruciale levensvragen te stellen. Wie zijn we als defensie nou werkelijk en wat hebben wij als organisatie te doen om daar trouw aan te zijn? Hoe kunnen onze eigen mensen zich vrij voelen om te zijn wie ze zijn en vanuit die vrijheid zich inzetten voor het beschermen van de vrijheid van anderen? Zonder antwoorden op deze cruciale vragen ben ik bang dat de duizenden jongens en meisjes die nu door defensie geworven worden hier mogelijk de dupe van gaan worden. Die stappen nu in een organisatie waar hun eigenheid stevig onder druk komt te staan en er voor hun binnenwereld maar weinig ruimte is. Uiteindelijk met alle gevolgen van dien…

Kunnen we iets doen om deze crisis te voorkomen of is dat nou eenmaal hoe het in het leven werkt? Geen doorbraak, zonder crisis?

Michiel van der Pols - www.doorbraakcoaching.com