De 'likeable' Hagenees

Ik stap iets voor negen in de ochtend, midden in een oude volksbuurt van Den Haag de woning van Michel (48) binnen. Hij had de deur al voor me opengezet, want de bel doet het niet altijd. Door de speakers knalt een liedje van BLØF. Als ik door de woonkamer naar achteren loop, zie ik hem aan de bar van zijn keuken zitten. Een grote, vriendelijke ogende en lange vent met een goede kop haar. Voor zijn neus staat een groot glas witte wijn. Nadat we elkaar de hand hadden gegeven en Michel een espresso voor me heeft gemaakt, zie ik de potten met pillen en een stapel sigarettenpakjes. Ik vraag hem of dat glas wijn nog van gisteren was, maar Michel zegt het glas zojuist ingeschonken te hebben. Hoewel hij dat eigenlijk niet wil, neemt hij er een flinke slok van. Het is zijn ‘medicijn’ om de moeizame start van de dag door te komen.

Een kleine week daarvoor was het goed mis gegaan. Michel verloor plotsklaps een groot deel van zijn zicht en kreeg last van hevige bloedneuzen. Toen een bloedneus maar niet wilde stoppen, had zijn buurvrouw de ambulance gebeld. De aangesnelde ambulancebroeders hadden het bloeden weten te stoppen en namen direct zijn bloeddruk op. Veel te hoog. De ambulanceverpleegkundige had de tijd voor hem genomen en lang met Michel op zijn bankje voor zijn huis gezeten. Toen hij zijn levensverhaal hoorde, had hij Michel aangeraden contact met mij op te nemen. De verpleegkundige had twee jaar geleden zelf een doorbraaksessie bij me gedaan.

Miskramen, een dramatische scheiding en rechtszaken

Vanwege zijn slechte zicht had ik aangeboden Michel op te halen om de doorbraaksessie in mijn praktijk in Delft te kunnen doen. Bij het zien van het glas wijn twijfelde ik om hem mee te nemen, maar Michel sprak helder en daarom besloot ik het een poging te wagen. Zou het niet gaan, hadden we afgesproken de sessie af te breken. In de auto vertelde Michel al ronduit. Over zijn dramatische scheiding twee jaar geleden, de rechtszaak om de hond, de vele miskramen in het huwelijk, zijn ontslag bij een groot concern en over zijn grote netwerk in de Haagse binnenstad.

Eenmaal in mijn praktijk brachten we stap-voor-stap zijn leven in kaart. Zijn volwassen leven bestond uit hard werken, veel geld verdienen, eten in dure restaurants, wijn, drugs en vrouwen. Met zijn goede kop en vlotte babbel had hij altijd veel voor elkaar gekregen en het leven lachte hem toe. De vele miskramen in zijn huwelijk had hij echter amper een plekje kunnen geven en ook het overlijden van zijn geliefde vader tien jaar geleden was een flinke klap geweest. Toen zijn vrouw een aantal jaren daarna plotsklaps van hem wilde scheiden, hij daardoor tijdelijk dakloos was, zijn moeder ziek werd én hij door de scheiding veel ‘vrienden’ verloor, kon hij hier maar moeilijk mee omgaan. Hij had zijn verdoving in drank gezocht.

Opvallend is dat Michel een levensverhaal vertelt van leven en werken in de high-society, waarbij hij geld genoeg had en altijd omringd was geweest door grote groepen mensen, maar dat hij zich desondanks altijd erg eenzaam heeft gevoeld. Die eenzaamheid kende hij overigens als kind al. Hij was enig kind en groeide op bij ouders die altijd aan het werk waren. Zijn vader had een goedlopende onderneming en was een begrip in Den Haag. Michel had als kind dan wel altijd de mooiste kleding en het duurste speelgoed, maar een-op-een tijd met zijn ouders had hij eigenlijk nooit. In de weekenden en vakanties waren ze altijd met andere volwassenen op stap, zaten zijn ouders te borrelen op het terras en moest Michel zich zelf maar vermaken. Er was nauwelijks ruimte voor hem. Zowel thuis als op school voelde hij zich vaak een buitenstaander. Toen hij op de basisschool gepest werd, vond hij ook maar weinig gehoor bij zijn ouders. Zijn vader gaf hem uiteindelijk een grote zak met kleine snoepzakjes. Om uit te delen aan zijn pesters en zo hun vriendschap te kopen.

Het bleek een werkbare strategie te zijn die Michel zich op alle fronten van zijn leven eigen maakte. Hij wilde niet die buitenstaander zijn, maar juist erbij horen. Ook al waren het eigenlijk mensen die niet goed voor hem waren. Zo ontstond er een likeable-versie van Michel die zich in groepen als een clown gedroeg, veel weggaf en zich aanpaste op de behoefte van de ander. Het was zijn manier geworden om aansluiting bij anderen te vinden. Het bracht hem al als negentienjarige net als zijn ouders in de high-society. De mensen waarbij hij zich als kind altijd buitengesloten voelde, waren nu zijn vrienden geworden. Hij was succesvol, geliefd en altijd omringd met veel mensen. Het was echter niet de oplossing voor zijn eenzaamheid. Onbewust deed Michel zich immers anders voor dan hoe hij zich voelde en maakte hij zijn eigen behoeftes ondergeschikt aan die van een ander. Maar weinig mensen zagen de échte Michel en wat hijzelf niet meer doorhad, was dat de mensen waarmee hij zich omringde helemaal niet goed voor hem waren. Ook toen was het zijn strategie zijn intense gevoel van eenzaamheid te verdoven met drank en drugs. Hij wist niet beter. Het was zijn manier om het vol te kunnen houden.

Zijn gevoel van eenzaamheid was gedurende zijn scheiding groter dan ooit geweest en daarmee zijn behoefte aan verdoven ook.

In de doorbraaksessie werd duidelijk dat ook zijn huwelijk had bestaan bij het feit dat Michel zich aanpaste aan zijn vrouw en veel aan haar weggaf. De abrupte scheiding twee jaar geleden had hem feitelijk de kans gegeven om het anders te doen door beter voor zichzelf te zorgen, zijn likeable-patronen te doorbreken en zich te omringen met mensen die wél bij hem passen. Maar hij zwolg in zelfmedelijden, begreep niet waarom zijn vrouw bij hem weg was gegaan en waarom zoveel ‘vrienden’ hem hadden laten vallen. Zijn gevoel van eenzaamheid was gedurende zijn scheiding groter dan ooit geweest en daarmee zijn behoefte aan verdoven ook. Na twee jaar verdoven, trok zijn lichaam nu aan de noodrem. En hard ook.

In de sessie breng ik Michel terug naar een periode in zijn leven dat hij NIET die likeable-versie van hemzelf was. Het was een krachtige herinnering van een moment in zijn carrière dat Michel heel duidelijk zijn waarheid tegen een groep klanten sprak, wetende dat zijn collega’s dit héél spannend vonden, omdat ze bang waren deze belangrijke klanten te verliezen. Hij ging op dat moment vanuit een intens gevoel van rechtvaardigheid tegen de stroom in, had daarmee de boel flink opgeschud en uiteindelijk zijn gelijk gehaald. Het bracht dat krachtige gevoel van toen weer in hem naar boven. Vanuit die kracht, dat gevoel van rechtvaardigheid en zelfverzekerdheid liet ik Michel op zijn huidige leven reflecteren. “Wat is jouw waarheid en wat heb je te doen om die waarheid de ruimte te geven?”. Er kwam een bloedeerlijk verhaal op tafel, waarbij Michel zijn angst voor eenzaamheid moet doorbreken in ruil voor het spreken van zijn hele waarheid naar vrienden, familie en collega’s.

Zo kreeg Michel de sleutel in handen om zijn leven vorm te geven op de manier die open, eerlijk en oprecht is. Zo kan hij de mensen aantrekken die dáárbij passen. Dat intense gevoel eenzaamheid had hij immers in zijn volwassen leven zelf gecreëerd door niet open, eerlijk en oprecht naar zichzelf te zijn.

Michiel van der Pols - www.doorbraakcoaching.com

P.s.: het verhaal is met goedkeuring van 'Michel' gedeeld. Na de doorbraaksessie heeft hij de stap gezet om in Zuid-Afrika af te kicken van zijn alcoholverslaving. Een doorbraak!