Waarom voel ik mij al heel mijn leven ongelukkig?

Met deze vraag beginnen we de doorbraaksessie van Jelle. Hij is vijftig jaar en daarvan voelt hij zich er zeker vijfendertig ongelukkig. In de sessie schetst hij een jeugd met een extreem dominante vader en een uiterst volgzame moeder. Iedereen in huis was bang voor de vader, want met zijn slechte dronk en keiharde karakter kon hij zomaar als een blad aan een boom omslaan. Zijn moeder, zusje en hijzelf hielden zich thuis jarenlang gedeisd.

Toen Jelle in de brugklas van de middelbare school gepest werd, was het advies van zijn vader een simpele: “je moet ze gewoon op hun bek slaan”. Dat advies werd door Jelle opgevolgd. Hij trainde veel en toen hij zich sterk genoeg voelde, sloeg een van de pesters knock-out. Het pesten stopte meteen. Sterk zijn, domineren en je gevoelens niet laten zien, leken zijn vruchten af te werpen. Dit was het moment dat Jelle zijn jeugdige blijheid inruilde voor een diepe boosheid.

Omdat hij niet goed wist wat hij na de middelbare school wilde doen, koos hij voor een baan bij de Koninklijke Marine. Jarenlang maakte hij lange reizen op zee en verdoofde hij zijn gevoel hij met sport, veel drank en vrouwen. Na zijn jaren bij de Marine bouwde hij op pure wilskracht en met hard werken van niets een groot en succesvol bedrijf met zeventien werknemers.

Het leven lachte hem ogenschijnlijk toe….maar hij voelde er niets bij. Sterker nog, hij voelde zich al jaren ronduit ongelukkig. Het verdoven met sporten, drank en vrouwen ging ondertussen al die jaren (heimelijk) door, totdat recent de bom barstte en een stevige huwelijkscrisis hem dwong goed in de spiegel te kijken.

Jelle is diep bedroefd als we de sessie beginnen. Hij is het leven moe en wil zich weer gelukkig voelen. We maken samen een overzicht van zijn leven en halen zijn voornaamste triggers en pijnpunten uit zijn levensverhaal. We brengen in kaart wanneer hij in zijn leven verhard en dominant was én wanneer hij nog open en zichzelf was. Het wordt zo duidelijk dat hij al vanaf zijn jonge jeugd en zijn hele volwassen leven bij niemand meer zichzelf is geweest en alle grote keuzes heeft gemaakt op basis van die diepe boosheid. Al die tijd heeft hij zijn eigen gevoel genegeerd en ging hij met mensen om en werkte hij in omgevingen die eigenlijk helemaal niet bij hem paste. Hij wist niet beter dan dat het leven zo hoorde te zijn. Het was vroeger thuis en op school immers niet anders.

Via een systemische opstelling laat ik hem voelen hoe het is om zo verhard en dominant te zijn, maar ik laat hem ook weer voelen hoe het was toen hij niet vanuit boosheid zichzelf verhard had en nog open, zorgeloos en blij was. Daarvoor gingen we terug naar zijn jongste jeugdherinnering. Het was het moment dat hij als kleine jongen Sinterklaas aan het opwachten was in de straat van zijn oom en tante. Uit de licht-beige auto was de staf van Sinterklaas al zichtbaar. Een ongeremde blijdschap kwam bij hem naar boven.

“Zo heb ik mij al heel lang niet meer gevoeld” zei Jelle toen hij met zijn ogen dicht contact maakte met dit ongeremde blije gevoel van toen. De tranen stroomde over zijn wangen. Het was alsof zijn hele lijf zich weer herinnerde hoe het was om gewoon open en zichzelf te zijn. Zijn lijf ontspande en dat was een groot contrast met hoe hij zich vijfendertig jaar lang had gevoeld. Ik versterkte dit blije gevoel met het teruggaan naar een tweede herinnering waarin hij open en helemaal zichzelf was en toen viel het kwartje helemaal. “Al die tijd zat die blijdschap gewoon in mezelf, maar ik was het helemaal vergeten”.

Met dit opgehaalde blije gevoel liet ik Jelle reflecteren op zijn leven. “Wat heb je te doen als je deze blijdschap gaat volgen in je leven? Hoe ziet je leven er dan uit?”. Jelle laat alles van zijn huidige leven langs dit blije gevoel gaan en reflecteert op zijn eigen gedrag richting zijn vrouw, kinderen en zijn eigen bedrijf. Het is hem duidelijk dat zijn ongelukkige gevoel voortkwam uit zijn eigen verharding. Nu hij zijn verharding laat vallen en zijn blijdschap de ruimte geeft, is voor hem glashelder wat hij daarvoor zelf te doen heeft. Met een diepe opluchting en gevoel van bevrijding ronden we de lange sessie af.

De vreugde waar hij zo naar verlangde, zat al die jaren gewoon in zichzelf. Uit zelfbescherming had hij dit gevoel echter goed verstopt. Ik denk dat dit voor veel mensen geldt die zich ongelukkig, depressief of verloren voelen. Het is niet de buitenwereld die jou blij of ongelukkig maakt. Je hebt zélf de sleutel naar je eigen vreugde in handen. Maar durf je wat jou blij maakt ook serieus te nemen en te volgen? Dat is de doorbraak. 

Michiel van der Pols - www.doorbraakcoaching.com

P.s. verhaal is met goedkeuring van 'Jelle' gedeeld.